Bir zamanlar, talihi hiç yaver gitmemiş fakir bir kimse, hayattan bıkıp, dünyaya küsmüş, kadere ve Tanrı’ya isyan etmiş. Tanrının emriyle yanına bir veli kişi gelip, halini sormuş. Fakir halinden şikayet etmiş.

Bunun üzerine veli kişi

-Sana bir ay süre vereceğim, nereye istersen git, kimin hayatını beğenirsen söyle, onun hayatıyla seninkini değiştireceğim, demiş.

Fakir, hayatını beğendiği kimselerin yaşayışına yakından bakınca beğenilecek bir taraf bulamamış. Veli kişi bir ay sonra gelip halini sormuş.

-Sen filancanın kaderini al, hem zengin hem ilimli. Bu civarda böyle biri yoktur, demiş.

İsyankar adam;

-Yok, onunkini istemem! Onun evladı yok!

-Öyleyse, şu hanın hayatını al, dört tane aslan gibi oğlu var, koca ülkenin hanı!

-Hayır, olmaz! Bir savaş olsa, başını ortaya koyarak savaşa gidecek kadar hayatımdan bıkmış değilim.

Veli kişi, arka arkaya bir çok insanın hayatını teklif etmiş. Fakir, sonunda kendi kaderinden iyisinin olmadığını anlamış.

(100-101.sayfa)