Kimsesiz yetim üç kardeş varmış. Onlar günlerden bir gün çölde hasta, yaşlı bir adama rastlamışlar. Onu evlerine götürüp, bakıp tedavi etmişler. İhtiyar, üç kardeşi sınamak isteyen bir hayırsever imiş. O hayırsever onlara kendini tanıtmış ve büyük zenginlikler vermiş. Gençler ev-bark sahibi olmuşlar. Eşlerinin de bir elleri yağda bir elleri balda günlerini devam ettiriyorlarmış.

Günlerden bir gün, üç kardeş çalışmaya gittiklerinde, hayırsever adam, büyük kardeşin eşinin yanına gelip:

-Kızım, benim zamanım doldu, ben yola çıkmalıyım, ihtiyacın olan bir şeyin varsa, dile, demiş.

Büyük kardeşin eşi zenginlik, altın-gümüş dilemiş. Yaşlı adam ikinci kardeşin eşinin yanına gelince, o;

-Gidiyorsanız sağ-salim gidin. Bize şu şu zenginlikleri verseniz olur. demiş. Yaşlı hayırsever adam onun isteklerini de karşıladıktan sonra, heybesini alarak küçük kardeşin eşinin yanına gitmiş.

-Kızım, benim varmam gereken yer çok, ne istiyorsan dile benden, demiş.

-Atam, daha önce yapmış olduğunuz iyilikler için Allah razı olsun. Kalırsanız, başımızın üstünde yeriniz var, giderseniz de sağ-salim varın... Bize lutfettiğiniz zenginlikler yeter de artar bile, en iyisi siz bize birlik ve beraberliği bırakın da gidin! demiş.

Hayırsever birden yere yığılıp kalır ve:

-Hey kızım, ben birlik-beraberliği bırakıp nereye gideyim. Benim bütün zenginliğimin kaynağı birlik-beraberlik. Ben artık ömür boyu sizde kalmalıyım, demiş.